Wat ik de afgelopen week geleerd heb?
1. De mensen van het Instituut voor Media en (Re)Presentatie van de Universiteit Utrecht kunnen niet communiceren. Dit is toch vrij vreemd voor een instelling dat zich bezig houdt met studies als Nieuwe Media; Film en Televisiewetenschap; en Communicatiewetenschappen. Media zijn communicatiemiddelen, maar de mensen die media bestuderen, zijn communicatiemutsen. (Gelukkig ben ik nog geen afgestudeerde film/tv wetenschapper, waardoor deze term nog niet van toepassing is op mij. Er zit echter wel verandering aan te komen, maar ik beloof dat ik nooit een communicatiemuts zal worden!) Ik heb de afgelopen maand mailtjes van de examencommissies en de opleidingscoordinator gehad, waarin verschillende deadlinedata stonden vermeld. Dat was al reden tot paniek, want daarin gaven ze al grotendeels toe dat er iets mis was gegaan in de communicatie. Maar toen ik mijn tutor om opheldering vroeg ontstond er nog grotere onduidelijkheid, waardoor ik nu helemaal niet meer weet wanneer ik mijn scriptie in moet leveren. Het meest negatieve scenario zegt dat dat op 20 juni moet, dus ik ga daar maar vanuit. Maar echt zeker ben ik niet. Ik heb mijn lesje geleerd en weet dat de deadline ook ineens 10 juni kan zijn.
2. De NS is echt niet te vertrouwen. Ik probeer het elke keer weer na een misser van de kant van de NS, maar ik geef het nu op. Op de meest cruciale momenten - na middernacht, als je de laatste aansluiting of de laatste bus naar Utrecht Overvecht moet halen - gaat het mis. En dus moest ik zaterdagnacht, toen ik nog in jubelstemming was na een geweldig concert van The Cold War Kids in de Melkweg, van Utrecht Centraal naar huis lopen. Die jubelstemming was toen snel voorbij, het was best fris op straat, ik moest een stukje langs de junks naast het station en het was toch wel erg ver. Wat ik in een kwartier fiets, daar loop ik dertig minuten over. Gelukkig ben ik nog geen communicatiemuts, en gebruikte ik mijn telefoon om het vervelendste stuk (het begin, toen ik boos was op de NS) te overleven door met m'n lief te bellen. Die zat namelijk in het verre zuiden bij een verjaardag, en hij was daar op een OV-fiets gekomen. Dat liet mij inzien dat mijn fiets inderdaad beter te vertrouwen is dan het OV. De volgende keer ga ik fietsen.
3. Voor de rest sukkelt mijn leven door: ik lees veel over komedietelevisie en poppentheater voor m'n scriptie, ik heb ontdekt dat ik toch nog steeds moeite heb met alleen zijn na een tijdlang van hot naar her met jan en alleman bezig te zijn geweest. Gelukkig is daar nog mijn compaan de televisie: Tommie, Ienieminie, Pino en Purk; de journaalpresentatoren; Dr. Phil, Oprah, en van tijd tot tijd Koos, Sassa en Toto, houden mij de hele dag gezelschap. Maar morgen niet: morgen ga ik naar de universiteit om eens ouderwets te studeren. Al weet ik niet of een scriptie schrijven hetzelfde is als een lesje leren. Ik heb meer het idee dat het een proef is waarin ik niets meer leer, maar alleen maar moet laten zien wat ik kan. En een scriptie schrijven kan ik denk ik wel. En anders moet ik het mezelf maar leren.
