Het is mogelijk, binnen één dag een stopmotion filmpje maken, met JoTho Productions!

Jo, bijna afgestudeerde Film- en Televisiewetenschapper, werkeloos en zeker niet van plan om wetenschapper en werkeloos te blijven, altijd in voor een projectje met haar lief.
Tho, juist afgestudeerde Interaction Designer, freelancer en zelfstandig ondernemer, altijd in voor een projectje met z'n lief.

Het project: de verhuiskaart

Het idee kwam ergens afgelopen zondagmiddag: een stopmotion filmpje met ons nieuwe adres er in. We hadden al snel het idee voor het wagentje dat langs de oude huisjes naar het nieuwe huis zou rijden. Zeer professioneel (ik heb niet voor niets opgelet tijdens m'n studie en stages) hebben we een storyboard getekend, en zijn we daarna alle vormpjes uit gaan knippen. Zo'n 5 uur later (let op: 10 manuren voor 3 huizen, een boom, een vrachtwagen met laadklep, twee verhuisdozen, twee poppetjes, een zon, twee wolken (ongebruikt), uitlaatwolkjes, grasjes en struikjes, een verkeerslicht en twee stoepranden) was het half 2 en vonden we het niet slim om aan de foto's te beginnen. Bij stopmotion is het van belang dat de camera niet schuift, maar alle figuurtjes wel.
We hadden er geen vertrouwen in dat we nog wakker genoeg waren om dat netjes te doen, dus na een lange nacht (erg fijne bijwerking van zelfstandig werken: je kan tot midden in de nacht doorgaan en pas weer midden op de dag verder gaan) begonnen we maandag in de middag aan het fotograferen. Dat verliep lekker snel, binnen anderhalf uur waren we zo'n 630 foto's rijker.
De montage verliep ook sneller dan gedacht, dinsdagochtend was de eerste versie al gereed. En op dinsdagavond ging Verhuisbericht in premiere op YouTube :)

10 juli 1984-1991: geen herinneringen over beschikbaar.
10 juli 1992: toen zat ik in Canada, en omstreeks 10 juli ben ik echt enorm verbrand omdat kleine Hestia te eigenwijs was toen ze de hele dag op een strandje aan een enorm meer buiten speelde.
10 juli 1993-2004: geen herinneringen over beschikbaar.
10 juli 2005: Hestia zat opgesloten in een geairconditioneerde studio en zag de hele zomer nauwelijks zonlicht.
10 juli 2006: Net als de rest van Nederland leed Hestia onder de hittegolf die het land teisterde.
10 juli 2007: Net als de rest van Nederland vraagt Hestia zich af waar de zomer blijft...

Ok, april was behoorlijk lekker. En ja, mijn verjaardag was ook een fijne zomerdag. Afgelopen zondag was ook zonnig, maar helaas zette het niet door. Maandagmiddag ben ik nog kletsnat geregend, en vandaag heb ik meerdere onweersbuien over horen trekken. Boe!
Ik heb behoefte aan zonlicht om alle scriptiestress te kunnen vergeten. Vooral de komende dagen, nu ik de beoordeling van de scriptie kan verwachten. Ik hoef geen hoge cijfers, een voldoende is genoeg. Ik ben inmiddels op zoek naar werk "bij de televisie" (maakt niet echt uit wat, ik wil gewoon ervaring opdoen en contacten leggen) en wil die studie achter me laten. Echt tijd (of geld) heb ik niet voor een vakantie: het liefst begin ik volgende week al te werken.
Maar de komende dagen probeer ik wel veel te relaxen met m'n vriendje in het Brabantse. Teletekstpagina 704 belooft mooier weer (minder regen en hogere temperaturen) dus hopelijk zal ik eindelijk een vakantiegevoel krijgen.

Ik haat ze, die "leermomenten"... Meestal geeft het namelijk aan dat jij of iemand iets niet goed deed, waardoor je een les hebt geleerd en iets nu beter begrijpt.

Wat ik de afgelopen week geleerd heb?

1. De mensen van het Instituut voor Media en (Re)Presentatie van de Universiteit Utrecht kunnen niet communiceren. Dit is toch vrij vreemd voor een instelling dat zich bezig houdt met studies als Nieuwe Media; Film en Televisiewetenschap; en Communicatiewetenschappen. Media zijn communicatiemiddelen, maar de mensen die media bestuderen, zijn communicatiemutsen. (Gelukkig ben ik nog geen afgestudeerde film/tv wetenschapper, waardoor deze term nog niet van toepassing is op mij. Er zit echter wel verandering aan te komen, maar ik beloof dat ik nooit een communicatiemuts zal worden!) Ik heb de afgelopen maand mailtjes van  de examencommissies en de opleidingscoordinator gehad, waarin verschillende deadlinedata stonden vermeld. Dat was al reden tot paniek, want daarin gaven ze al grotendeels toe dat er iets mis was gegaan in de communicatie. Maar toen ik mijn tutor om opheldering vroeg ontstond er nog grotere onduidelijkheid, waardoor ik nu helemaal niet meer weet wanneer ik mijn scriptie in moet leveren. Het meest negatieve scenario zegt dat dat op 20 juni moet, dus ik ga daar maar vanuit. Maar echt zeker ben ik niet. Ik heb mijn lesje geleerd en weet dat de deadline ook ineens 10 juni kan zijn.

2. De NS is echt niet te vertrouwen. Ik probeer het elke keer weer na een misser van de kant van de NS, maar ik geef het nu op. Op de meest cruciale momenten - na middernacht, als je de laatste aansluiting of de laatste bus naar Utrecht Overvecht moet halen - gaat het mis. En dus moest ik zaterdagnacht, toen ik nog in jubelstemming was na een geweldig concert van The Cold War Kids in de Melkweg, van Utrecht Centraal naar huis lopen. Die jubelstemming was toen snel voorbij, het was best fris op straat, ik moest een stukje langs de junks naast het station en het was toch wel erg ver. Wat ik in een kwartier fiets, daar loop ik dertig minuten over. Gelukkig ben ik nog geen communicatiemuts, en gebruikte ik mijn telefoon om het vervelendste stuk (het begin, toen ik boos was op de NS) te overleven door met m'n lief te bellen. Die zat namelijk in het verre zuiden bij een verjaardag, en hij was daar op een OV-fiets gekomen. Dat liet mij inzien dat mijn fiets inderdaad beter te vertrouwen is dan het OV. De volgende keer ga ik fietsen.

3. Voor de rest sukkelt mijn leven door: ik lees veel over komedietelevisie en poppentheater voor m'n scriptie, ik heb ontdekt dat ik toch nog steeds moeite heb met alleen zijn na een tijdlang van hot naar her met jan en alleman bezig te zijn geweest. Gelukkig is daar nog mijn compaan de televisie: Tommie, Ienieminie, Pino en Purk; de journaalpresentatoren; Dr. Phil, Oprah, en van tijd tot tijd Koos, Sassa en Toto, houden mij de hele dag gezelschap. Maar morgen niet: morgen ga ik naar de universiteit om eens ouderwets te studeren. Al weet ik niet of een scriptie schrijven hetzelfde is als een lesje leren. Ik heb meer het idee dat het een proef is waarin ik niets meer leer, maar alleen maar moet laten zien wat ik kan. En een scriptie schrijven kan ik denk ik wel. En anders moet ik het mezelf maar leren.